Vorstverlet

We zijn uitgevroren, dus zoeken we de warmte van de kachel thuis lekker op. Net als de katten.
Tijd om te schaatsen en de website in een nieuw jasje te steken

Bezoek

Regelmatig krijgen we bezoekers over de vloer, familie en kennissen die belangstellend komen informeren hoe het gaat met de werkzaamheden. Vandaag komt er zomaar een ijsvogeltje langs, die mij rustig bekijkt tijdens het schilderen. Hij is niet erg gedient van het maken van foto's, dus deze is een beetje wazig.

Op z'n kop

De watertanks worden bewerkt met een eindcoating. In de meest vreemde houdingen hangen we boven de nieuwe tanks. De epoxy-dampen maken ons behoorlijk dizzy. Om dit een beetje tegen te gaan beschermen we ons zo goed mogelijk. Johan ziet er daardoor uit als een 'Mien Dobbelsteen' met zijn hoofddoekje op.

Mooi herfstweer

Het is prachtig herfstweer.


We lunchen zelfs buiten op het terras. We kletsen, zonnen, eten en kletsen nog meer. Oh het is twee uur, misschien toch nog maar even aan de slag. Tja het boot-werkleven is nog zo slecht niet.

Opfrissen

De wanden van de kajuit zijn bekleed met dik schuimbehang en zijn nodig toe aan een opfrisbeurt. Het resultaat is mooi, alleen duurt het een paar dagen voordat de verf droog is en ik opnieuw een laagje kan toevoegen.

Alchemy lab

Vandaag ben ik de assistente van Johan. In mijn laboratorium meng ik de epoxy die hij gebruikt voor de watertanks. Een uiterst secuur klus, want de mengverhouding moet precies goed zijn.

"Doe nog maar een vier" hoor ik vanuit de kajuit. "Ja baas, komt eraan". Ach ik zit lekker in de kuip en het zonnetje schijnt. De eendjes zwemmen langs, dus een prima klusje vandaag.

Twijfels

Vrijdagmiddag lopen we naar de auto om naar huis te gaan. We kletsen nog wat met de mensen die naast ons een spiksplinternieuwe auto staan te bewonderen.
We wensen ze fijn weekend en willen de auto instappen.
Opeens zegt een oudere dame uit het gezelschap: "Zijn jullie die mensen die een wereldreis gaan maken?". We knikken een beetje instemmend (we gaan eigenlijk maar de halve wereld bezeilen). Dan zegt ze uit de grond van haar hart: "Hoe durf je?!".

Tja, dat vragen wij ons ook wel eens af.
Soms slaat de twijfel toe, andere keren gaan we vol goede moed er weer tegenaan.
Als je drie dagen hoofdpijn hebt(van de zorgen of is het de epoxy-hars?), als het tegenzit (waarom duurt altijd alles langer dan gedacht?) dan wil ik het liefst thuis in een hoekje gaan zitten.
Maar als iets lukt, als het zonnetje schijnt en ik reisverhalen lees van anderen dan voel ik de kracht weer in me om dit allemaal voor elkaar te krijgen.
Of het allemaal lukt zoals we nu in ons hoofd hebben weten we niet. Maar voorlopig zijn we lekker bezig, stap voor stap komen we er vast wel.
En durven, tja dat is een kwestie van stapje voor stapje!