Bezoek

Regelmatig krijgen we bezoekers over de vloer, familie en kennissen die belangstellend komen informeren hoe het gaat met de werkzaamheden. Vandaag komt er zomaar een ijsvogeltje langs, die mij rustig bekijkt tijdens het schilderen. Hij is niet erg gedient van het maken van foto's, dus deze is een beetje wazig.

Op z'n kop

De watertanks worden bewerkt met een eindcoating. In de meest vreemde houdingen hangen we boven de nieuwe tanks. De epoxy-dampen maken ons behoorlijk dizzy. Om dit een beetje tegen te gaan beschermen we ons zo goed mogelijk. Johan ziet er daardoor uit als een 'Mien Dobbelsteen' met zijn hoofddoekje op.

Mooi herfstweer

Het is prachtig herfstweer.


We lunchen zelfs buiten op het terras. We kletsen, zonnen, eten en kletsen nog meer. Oh het is twee uur, misschien toch nog maar even aan de slag. Tja het boot-werkleven is nog zo slecht niet.

Opfrissen

De wanden van de kajuit zijn bekleed met dik schuimbehang en zijn nodig toe aan een opfrisbeurt. Het resultaat is mooi, alleen duurt het een paar dagen voordat de verf droog is en ik opnieuw een laagje kan toevoegen.

Alchemy lab

Vandaag ben ik de assistente van Johan. In mijn laboratorium meng ik de epoxy die hij gebruikt voor de watertanks. Een uiterst secuur klus, want de mengverhouding moet precies goed zijn.

"Doe nog maar een vier" hoor ik vanuit de kajuit. "Ja baas, komt eraan". Ach ik zit lekker in de kuip en het zonnetje schijnt. De eendjes zwemmen langs, dus een prima klusje vandaag.

Twijfels

Vrijdagmiddag lopen we naar de auto om naar huis te gaan. We kletsen nog wat met de mensen die naast ons een spiksplinternieuwe auto staan te bewonderen.
We wensen ze fijn weekend en willen de auto instappen.
Opeens zegt een oudere dame uit het gezelschap: "Zijn jullie die mensen die een wereldreis gaan maken?". We knikken een beetje instemmend (we gaan eigenlijk maar de halve wereld bezeilen). Dan zegt ze uit de grond van haar hart: "Hoe durf je?!".

Tja, dat vragen wij ons ook wel eens af.
Soms slaat de twijfel toe, andere keren gaan we vol goede moed er weer tegenaan.
Als je drie dagen hoofdpijn hebt(van de zorgen of is het de epoxy-hars?), als het tegenzit (waarom duurt altijd alles langer dan gedacht?) dan wil ik het liefst thuis in een hoekje gaan zitten.
Maar als iets lukt, als het zonnetje schijnt en ik reisverhalen lees van anderen dan voel ik de kracht weer in me om dit allemaal voor elkaar te krijgen.
Of het allemaal lukt zoals we nu in ons hoofd hebben weten we niet. Maar voorlopig zijn we lekker bezig, stap voor stap komen we er vast wel.
En durven, tja dat is een kwestie van stapje voor stapje!

Dropzakken

We hebben een nieuwe werkwoord uitgevonden. Zegt Johan: we gaan vandaag "dropzakken", dan weten we meteen wat er moet gebeuren.


De epoxy-lijm dient netjes aangebracht te worden op en langs de te lijmen houten schotjes. De lijm wordt hol gevormd (met een oude lepel), zodat straks de glasmatten er strak tegenaan plakken.
Maar hoe doe je dat zonder zelf helemaal onder die zooi te zitten?
In het werkboek staat een soort slagroomspuit afgebeeld. Na elke sessie is de lijm hard en moet er weer een nieuwe gebruikt worden, onze eigen slagroomspuit blijft dus fijn thuis in de keuken liggen. Na wat speuren op internet zien we een tip om een dropzak te gebruiken. We gaan naar de plaatselijke drogisterij en krijgen een hele stapel zakjes cadeau. Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb ook maar een gevulde zak meegenomen, heerlijk voor tussendoor.

Zelfmaken of kopen

We maken zelf nieuwe watertanks. Een week later bedenken we dat we ze op maat laten maken. Maar weer drie dagen later besluiten we toch om ze zelf te maken. De nieuwe watertanks komen onder in de boot in de kiel, zodat het gewicht zo laag mogelijk zit. Door de ronding van de kiel wordt het wel erg ingewikkeld en duur om pasklare tanks te laten maken. Dus op naar de winkel en vele bussen epoxy-spul gekocht. We krijgen een uitgebreide beschrijving en stappenplan, dat gaat wel lukken dus.


Echter eerst alle losse oude glasmatten en epoxy van de vloer hakken. Als ik drie keer op mijn hand/duim sla vindt Johan het tijd om die dag te stoppen. We zijn een hele week bezig om te schuren, hakken en vetvrij te maken.

Keuzes maken

"Als jij nu even die watertanks verwijderd...".
Tja, dat was dus makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ging vol goede moed aan de slag om de twee oude biervaten die dienst deden als watertanks te demonteren (zeg maar: slopen). De openingen in de bank waren te smal om ze erdoor te krijgen. Dan de bank maar losschroeven en naar voren schuiven. Maar dan kom je dus een stuk plaat tegen het oorspronkelijke schot was gelijmd, en dus de bank tegenhield. Nu was ik toch al niet gecharmeerd van dat stuk plaat, maar in de vakantie kreeg ik nog geen toestemming van de kapitein om het eruit te slopen. Nu dus wel .
Nadat de banken gedeeltelijk verwijderd waren, konden eindelijk de tanks eruit.

Meteen kreeg ik zin om dan ook maar alles te slopen en opnieuw te maken, maar daar werd toch wel even een verstandig stokje voor gestoken. "Zo komen we nooit weg" zei Johan en gelijk heeft ie natuurlijk wel. Het blijft steeds weer een kwestie van de juiste keuzes maken.

Lekker buiten werken

Johan's broer heeft een tjalk die nodig eens geschilderd moest worden. Het was prachtig weer, dus niks te klagen.

Alleen die fysieke arbeid, dat zijn we natuurlijk helemaal niet gewend. 's Avonds zitten we als een stel lappenpoppen op de bank. De volgende ochtend moeten we eerst een tijdje rekken en strekken om de stijfheid eruit te krijgen.
Het worden een paar leuke dagen met schuren en schilderen. Het resultaat mag er zijn, de tjalk ziet er weer mooi uit voor de komende tijd en wij hebben weer wat spierballen gekweekt voor het werk aan onze eigen boot.

"Stad Amsterdam"

Voor Johan zijn verjaardag (pas in november, maar dan is het meestal slecht weer) heb ik een uitje geregeld.
Woensdag naar de HISWA, dan diner, overnachting en varen op de klipper "Stad Amsterdam".


Wat een prachtig schip, alles stijlvol ingericht en een zeer vriendelijke bemanning. Het varen is een gave ervaring, vooral het zeilen op de Noordzee met windkracht 7. We genieten enorm en gaan vol nieuwe ideeen en moed weer naar huis om verder aan onze droom te klussen.

Het echte werk

Deze week niet meer op kantoor, maar 3 maanden klussen aan de boot.
Zo zitten we maandagochtend op ons bootje, wat gaan we het eerst doen? Henk stelt voor om de mast eerst maar eens in de loods te leggen. We pakken de mast in met huishoudfolie, zodat ie de winter stofvrij doorkomt. Een hele klus nog, maar dinsdag hangt de mast dan in de loods aan diverse spanten.

Terug van vakantie

Vandaag weer aan het werk gegaan en meteen een volle en drukke dag gehad. Da's toch weer een heel andere wereld dan het relaxte bootleven.
De vakantie is prima verlopen. Ondanks het wisselvallige zomerweer hebben we ons prima vermaakt en genoten.
De boot heeft zich keurig gedragen en we hebben haar veel beter leren kennen.
's Nachts de "staande mastroute" door Amsterdam twee keer gedaan. Heerlijk gezeild met vol tuig op het Markermeer, wat pittiger op het IJsselmeer en de motor eens lekker laten draaien op de terugweg. Aanmeren en wegvaren gaat prima met een vierkoppige bemanning, zelfs met windkracht 6.
En natuurlijk genoeg tijd gehad om na te denken en te filosoferen over de aanpassingen die we willen gaan doen.


Nog 2 weekjes kantoorleven en dan 3 maanden de tijd om hard te werken aan de boot. Vanaf morgen toch nog maar even genieten van het feit dat ik hoog en droog achter mijn buro zit, zeker nu het weer eens regent :).

Stress en vakantie

Hehe, eindelijk vakantie.
Het is de afgelopen tijd behoorlijk hechtisch geweest op mijn werk. Ondanks pogingen om dit jaar rustiger naar de vakantie toe te werken, is het eigenlijk weer niet gelukt. Dus ben ik bekaf en niet in staat om me meteen in de volgende stress-situatie te storten, nl. de vakantie. Gelukkig voelt het thuisfront het goed aan en gaan we wat later in de week weg. Komt nog goed uit, want Johan heeft de afgelopen dagen nog een technisch motorprobleempje opgelost. En maandag gaan we het nieuwe zeil voor de kotterfok ophalen.

Rood monster

We nemen vandaag de uitgebreid de tijd om zeilpakken te passen. De ene is nog mooier dan de ander en dus ook duurder. We leren alles over onderlagen, tussenlagen en bovenlagen die het vocht wel afvoeren maar niet doorlaten. We krijgen als test zelfs een goretex handschoentje aan en een gewoon plastic dingetje. Na een aantal seconden voel je al het verschil. De grote winner is natuurlijk goretex. We verlaten de winkel als twee rode monsters. Nu maar hopen dat we op het water ook in het oog springen.

Heen en weer

De boot gaat vandaag weer van Alphen a/d Rijn naar Kudelstaart. Vervoerstechnisch nog een aardige puzzel. De auto (met de kids en mij) en de motor met Johan gaan eerst naar Kudelstaart. Dan met z'n allen met de auto naar de boot. De boot overvaren. Daar wacht dan weer de motor op ons, Johan en ik weer naar Alphen. Met de auto de jongens weer ophalen. En dan kunnen we weer richting naar huis, nog wel even omrijden via de McDonalds natuurlijk. Verbazingwekkend komen we daar allemaal tegelijk aan. Goed gepuzzeld en getimed dus.

Tafelgesprekken

Aan de dinertafel gaan de gesprekken steeds meer over bakstagen, hoofdwanten, puttingen en stroomdraden. Johan is deze week volop bezig met de boot te "slopen" en nieuwe bedrading te trekken. 's Avonds tijdens het eten vallen we van het ene onderwerp in het andere. Wiskundetoets, kantoorroddel, bootperikelen en musicalvoorbereiding wisselen elkaar in hoog tempo af. Af en toe lijkt het wel een kippenhok, want iedereen wil natuurlijk zijn verhaal kwijt.

Bugetteren

Johan is lekker op dreef met zijn lijstjes van te investeren spullen.
En al die investeringen kosten natuurlijk veel geld, tijd om eens goed te bepalen hoeveel we wllen/kunnen uitgeven. Ik word gebombardeerd tot budget-bewaker, een uiterst serieuze taak dus.

Rondje Atlantic

En wat houdt dat nou in, zo'n jaar zeilen?
Wat wij gaan doen is een "Rondje Atlantic". We varen met de seizoenen mee, waardoor we dus niet tussen de orkanen terecht komen. Zodoende varen we van zomer tot zomer een heel jaar lang over de Atlantische oceaan.


We gaan globaal van Engeland naar Noord-Spanje, via Portugal naar de Canarische Eilanden. Oversteken naar het Caribisch gebied en weer terug via de Azoren.

Beluga, what's in a name

En zo ziet een echte beluga eruit!

De boot lijkt ook echt wel op zo'n witte dolfijn, dus hebben we de naam gehouden zoals die al was.

Broodje bakken

Ja, hoe gaat dat nou als je straks tijden onderweg bent en er geen bakker te bekennen is midden op de oceaan? Nou dan bak je toch gewoon zelf je brood.


Een aantal weken geleden hebben we een nieuw pannetje gekocht dat dienst doet als oven. In de jaren 70 bedacht en opnieuw in productie genomen.
Dus dan moeten we dat natuurlijk een keertje proberen. Tim en ik gingen aan de slag en na 2 uurtjes was dit het resultaat. Een mooi luchtig broodje!


Binnenkort gaan we andere varianten van de broodmix uitproberen!

Droom en werkelijkheid

Voorjaar. Een tijd om uit ons coconnetje te kruipen en met opgestrooptje mouwen aan het werk te gaan.
In de afgelopen tijd hebben we plannen gemaakt en de beslissing om een jaar te gaan zeilen laten bezinken, vooral geestelijk.
Alle droom- en doomdenkbeelden zijn de revue gepasseerd. Nu wordt het dus tijd voor actie.

En dat valt nog niet mee. De boot is nog onbekend, dus eerst maar eens een paar nachtjes erop slapen om gewend te raken. Kijken wat er allemaal veranderd moet worden, waar tijd voor is en wat "nice to have" is.
Een mens zou er bijna moedeloos van worden.
Het zonnetje schijnt nu en we hebben nog een heeeel jaar (of was het toch "nog maar een jaartje"?) de tijd.
Genoeg zorgen gemaakt. Tijd om te ontspannen met een boek, heerlijk liggend in de zon.