Mooi herfstweer

Het is prachtig herfstweer.


We lunchen zelfs buiten op het terras. We kletsen, zonnen, eten en kletsen nog meer. Oh het is twee uur, misschien toch nog maar even aan de slag. Tja het boot-werkleven is nog zo slecht niet.

Opfrissen

De wanden van de kajuit zijn bekleed met dik schuimbehang en zijn nodig toe aan een opfrisbeurt. Het resultaat is mooi, alleen duurt het een paar dagen voordat de verf droog is en ik opnieuw een laagje kan toevoegen.

Alchemy lab

Vandaag ben ik de assistente van Johan. In mijn laboratorium meng ik de epoxy die hij gebruikt voor de watertanks. Een uiterst secuur klus, want de mengverhouding moet precies goed zijn.

"Doe nog maar een vier" hoor ik vanuit de kajuit. "Ja baas, komt eraan". Ach ik zit lekker in de kuip en het zonnetje schijnt. De eendjes zwemmen langs, dus een prima klusje vandaag.

Twijfels

Vrijdagmiddag lopen we naar de auto om naar huis te gaan. We kletsen nog wat met de mensen die naast ons een spiksplinternieuwe auto staan te bewonderen.
We wensen ze fijn weekend en willen de auto instappen.
Opeens zegt een oudere dame uit het gezelschap: "Zijn jullie die mensen die een wereldreis gaan maken?". We knikken een beetje instemmend (we gaan eigenlijk maar de halve wereld bezeilen). Dan zegt ze uit de grond van haar hart: "Hoe durf je?!".

Tja, dat vragen wij ons ook wel eens af.
Soms slaat de twijfel toe, andere keren gaan we vol goede moed er weer tegenaan.
Als je drie dagen hoofdpijn hebt(van de zorgen of is het de epoxy-hars?), als het tegenzit (waarom duurt altijd alles langer dan gedacht?) dan wil ik het liefst thuis in een hoekje gaan zitten.
Maar als iets lukt, als het zonnetje schijnt en ik reisverhalen lees van anderen dan voel ik de kracht weer in me om dit allemaal voor elkaar te krijgen.
Of het allemaal lukt zoals we nu in ons hoofd hebben weten we niet. Maar voorlopig zijn we lekker bezig, stap voor stap komen we er vast wel.
En durven, tja dat is een kwestie van stapje voor stapje!

Dropzakken

We hebben een nieuwe werkwoord uitgevonden. Zegt Johan: we gaan vandaag "dropzakken", dan weten we meteen wat er moet gebeuren.


De epoxy-lijm dient netjes aangebracht te worden op en langs de te lijmen houten schotjes. De lijm wordt hol gevormd (met een oude lepel), zodat straks de glasmatten er strak tegenaan plakken.
Maar hoe doe je dat zonder zelf helemaal onder die zooi te zitten?
In het werkboek staat een soort slagroomspuit afgebeeld. Na elke sessie is de lijm hard en moet er weer een nieuwe gebruikt worden, onze eigen slagroomspuit blijft dus fijn thuis in de keuken liggen. Na wat speuren op internet zien we een tip om een dropzak te gebruiken. We gaan naar de plaatselijke drogisterij en krijgen een hele stapel zakjes cadeau. Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb ook maar een gevulde zak meegenomen, heerlijk voor tussendoor.